ਗਾਰਡਨ

ਪਿਟਾਸੋਪੋਰੋ - ਪਿਟਸੋਸਪੋਰਮ


Generalitа


ਪਿਟੋਸਪੋਰਮ ਪਿਟਾਸੋਸਪੋਰਸੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ.
ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ, ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੌਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ 150 ਹੈ.
ਇਹ ਛੋਟੇ ਝਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਸਦਾਬਹਾਰ, ਅਰਧ-ਜੰਗਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਜਾਵਟੀ ਪੌਦੇ ਹਨ.
ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸਾਂ, ਟੈਂਕੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਮਾਹੌਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਝਾੜੀਆਂ ਦੇ ਵਧਣ ਲਈ suitableੁਕਵੇਂ ਹਨ; ਤੱਟਵਰਤੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੇਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਝਾੜੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਕੇਂਦਰੀ-ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰ .ੇ ਵਿਚ. ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਲਕੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿਰੰਤਰ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਤਰੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ.

ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਦੇ ਗੁਣ


ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜੀਨਸ ਬਹੁਤ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਲਈ aੁਕਵੇਂ ਵੇਰਵੇ ਬਣਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ. ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪਿਟੋਸਫੋਰੀ ਅੰਡਾਕਾਰ ਜਾਂ ਗੋਲ ਪੱਤੇ, ਕੋਰੀਸੀਅਸ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਰੇ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਲਮੀਨਾ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪੱਤੇ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਤਾਜ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ. ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਲੀਲਾਕ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਬਸੰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਉਹ ਭਰਪੂਰ ਕੋਰਿਮਬਜ਼ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿਚ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਕੀੜੇ (ਮਧੂ ਮੱਖੀਆਂ, ਤਿਤਲੀਆਂ, ਭੌਂਕਣੀਆਂ) ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਤਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੈਪਸੂਲ ਵਿਚ ਪਤਝੜ ਦੀ ਆਮਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਜਾਵਟੀ, ਭਰਪੂਰ ਬੀਜ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ.

















































ਪਾਇਥੋਫੋਰਸ ਬ੍ਰਾਈਫ ਵਿੱਚ

ਪਰਿਵਾਰ, ਜੀਨਸ, ਸਪੀਸੀਜ਼

ਪਿਟਾਸਪੋਰੇਸਾਈ, ਜੀਨ. ਪਿਟਸੋਪੋਰੋ, 200 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸਮਾਂ
ਪੌਦੇ ਦੀ ਕਿਸਮ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਝਾੜੀ
ਮਾਪ 1 ਤੋਂ 10 ਮੀਟਰ (ਕਾਸ਼ਤ ਵਿਚ)
ਰੁਤ ਲਗਾਤਾਰ
-ਸੰਭਾਲ ਖੋਜੋ wego.co.in

ਐਕਸਪੋਜਰ
ਸੂਰਜ-ਸ਼ੇਡ
ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ
Rusticitа ਦਰਮਿਆਨੀ ਰੋਧਕ (ਕੁਝ -12 ਡਿਗਰੀ ਸੈਂਟੀਗਰੇਡ, ਹੋਰ -5 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ), ਇਹ ਠੰਡੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ
irrigations ਸੋਕੇ ਪ੍ਰਤੀ ਰੋਧਕ ਇਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਸਿੰਚਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਪ੍ਰਸਾਰ ਬਿਜਾਈ, ਕੱਟਣਾ
ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਕੇ ਵੱਖਰਾ ਝਾੜੀ, ਹੇਜ, ਫੁੱਲਦਾਨ

ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ:ਪਿਟਾਸਪੋਰਮ ਟੋਬੀਰਾ



ਇਹ pittosporo ਤੋਬੀਰਾ ਜਪਾਨ ਅਤੇ ਚੀਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਲਕੇ ਮਾਹੌਲ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ. ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਇਕ ਉਚਾਈ' ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜੋ 2-5 ਮੀਟਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ.
ਪੱਤੇ ਗਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਇਸ ਝਾੜੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕਰੀਮੀ-ਪੀਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ ਖਿੜਦੇ ਹਨ.

ਪਿਟਸਪੋਰਮ ਕ੍ਰੈਸੀਫੋਲੀਅਮ



ਇਹ pittosporo ਕ੍ਰੈਸੀਫੋਲੀਅਮ ਇਕ ਝਾੜੀ ਦੀ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਹੈ.
ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਚਾਈ 5 ਮੀਟਰ ਹੈ. ਪੱਤੇ ਉੱਚੇ ਪਾਸੇ ਗਹਿਰੇ ਹਰੇ, ਨੀਲੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੇ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਫੁੱਲ ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਮਈ ਤੱਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਪਿਟਸਪੋਰਮ ਟੈਨਿuਫੋਲੀਅਮ



ਪਿਟਸੋਪੋਰੋ ਟੈਨਿuਫੋਲੀਓ ਵੀ ਇਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹੈ ਜੋ ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ. ਇਹ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕਾਰਨ ਇਸ ਝਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੂਸਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹਨ.
ਫੁੱਲ ਭੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਦਬੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦੀ ਬਦਬੂ ਵਨੀਲਾ ਵਾਂਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ.

ਕਾਸ਼ਤ ਦੀ ਤਕਨੀਕ


ਲਾਉਣਾ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਮਈ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮਿੱਟੀ ਉਪਜਾ. ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨਿਕਾਸ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਸਥਿਤੀ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਵੀ, ਪਰ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਨਾਹ.
ਜੇ pittosporum ਇਹ ਹੇਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਭਗ 50/70 ਸੈ.ਮੀ. ਦੀ ਦੂਰੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ.
ਕੱ Prੀ ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਫਾਰਮ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨਾ, ਪੌਦਾ ਪਤਲਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ "ਵਿਗਾੜ" ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ. ਹੇਜ ਹਰ ਸਾਲ ਅਪਰੈਲ ਤੋਂ ਜੂਨ ਤਕ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

































ਪਾਈਥੋਫੋਰਸ ਕੈਲੰਡਰ

ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣਾ

ਪਤਝੜ
ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣਾ ਬਸੰਤ
repotting ਬਸੰਤ
ਛੰਗਾਈ ਫੁੱਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਬਾਅਦ
ਕੰਪੋਸਟਿੰਗ ਪਤਝੜ ਵਿਚ ਸਟੈਲੇਟਿਕ, ਬਸੰਤ ਵਿਚ ਦਾਣਾ

seeding
ਪਤਝੜ, vernalization ਨਾਲ
Talea ਗਰਮੀ ਦੇਰ ਨਾਲ

ਪ੍ਰਜਨਨ ਬੀਜ ਜਾਂ ਕਟਿੰਗਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਬਿਜਾਈ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਸਟਿੱਕੀ ਪਦਾਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਨੋਟਿੰਗ ਹੋਵੇਗੀ. ਫੁੱਲਦਾਨਾਂ, ਸਥਾਈ ਨਿਵਾਸ ਵਜੋਂ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, 2-3 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਲਈ ਠੰਡੇ ਬਕਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਕਟਿੰਗਜ਼ ਮਈ ਤੋਂ ਜੂਨ ਤੱਕ, ਅਰਧ-ਪਰਿਪੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਲਗਭਗ 10 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਮਈ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, repotting ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਪਰਜੀਵੀ ਅਤੇ ਰੋਗ



ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲਈ pittosporum ਉਹ ਦੇਰ ਨਾਲ ਫਰੌਸਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੌਦੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ.
ਪਿਟੋਸਫੋਰਮ ਪੈਮਾਨੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਹ ਤਸਦੀਕ ਕਰੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚਟਾਕ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਬੇਰੋਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪਰਜੀਵਿਆਂ ਵੱਲ ਲੱਭੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਜੇ ਪੌਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸਕੇਲ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਾਬਣਾਂ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਐਂਟੀ-ਪਰਜੀਵੀ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ.

ਪਿਟਸੋਫੋਰੋ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ



ਪਿਟਾਸਪੋਰਮ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਝਾੜੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਚੀਨ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ. ਜੀਨਸ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਿਟਸੋਪੋਰਸੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਵਿਚ ਲਗਭਗ 200 ਕਿਸਮਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਕਾਰ, ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਆਦਤ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਿੰਨ ਹਨ. ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਕੁਝ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਸਚਮੁਚ ਭਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨਯੋਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਨਿਰੰਤਰ ਪੱਤੇ, ਬਾਲਕੋਨੀ ਅਤੇ ਛੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਕੰਟੇਨਰ ਵਿਚ ਵਧਣ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ.
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਯੋਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਹੇਜਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਤੱਤ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਵਿਕਾਸ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਅਤੇ ਘੱਟ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ



ਖੁੱਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਾਸ਼ਤ ਜ਼ਰੂਰ ਇਕੋ ਹੈ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੌਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇਗਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ.
ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਪਏਗਾ, ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਦੱਖਣੀ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦਿਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਏਗਾ ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਕੇਂਦਰੀ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ.
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਲਕੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਠੰਡੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿ ਪੌਦਾ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ, ਪਰ ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉੱਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਟਸੋਫੋਰੋ ਖ਼ਾਸਕਰ ਸਖ਼ਤ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਦੀਵਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਫੈਬਰਿਕ ਨਾਲ coverੱਕਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਸੋਕੇ ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਹਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਰੋਧਕ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰalੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਸ: ਇਸ ਲਈ ਬਾਗ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੇਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਹੀ ਚੋਣ ਹੈ.

ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ


ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ: ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਦੇ ਅਪਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ .ਾਲਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੜੋਤ ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਰੂਟ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਜੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਕੇਸ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਘਟਾਓਣਾ ਹਟਾ ਕੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 50 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ. ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਬਜਰੀ ਨਾਲ ਡਰੇਨੇਜ ਪਰਤ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ: ਆਦਰਸ਼ ਇਕ 1/3 ਖੇਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਹਰੀ ਪੌਦਿਆਂ ਲਈ 1/3 ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੀ ਰੇਤ ਦੇ 1/3 ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. . ਜੇ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਖਾਦ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.

ਸਿੰਚਾਈ



ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿੱਟੇ ਹੋਏ ਪਿਟੋਸਫੋਰੀ ਸੋਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਰੋਧਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਬਾਗ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ aptਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੇ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਗਰਮੀ ਦੇ ਗਰਮ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਕਸਰ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇਗਾ. ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਸ਼ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਹਰ 7-15 ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣਤਰ 'ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਕੰਪੋਸਟਿੰਗ


(ਤੁਲਨਾਤਮਕ) ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨਾ ਚੰਗੀ ਗਰੱਭਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਪੌਦੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਆਟੇ ਦੀ ਖਾਦ ਪਾਉਣਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ methodੰਗ ਹੈ. ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਹ ਰੂਟ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਠੰਡ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ. ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਹੌਲੀ-ਰਿਲੀਜ਼ ਦਾਣੇਦਾਰ ਖਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਹੋਇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਾਂਗੇ.

ਜ਼ੁਕਾਮ ਤੋਂ ਬਚਾਅ



ਖੁੱਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਾਸ਼ਤ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਥੇ ਤਾਪਮਾਨ ਕਦੇ -5 / -10 below C ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ. ਇਹ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਰੋਧਕ ਕਿਸਮਾਂ (ਵੀ -12 ਡਿਗਰੀ ਸੈਂਟੀਗਰੇਡ 'ਤੇ) ਹਨ, ਪਰ ਨਮੂਨਾ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ.
ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਠੰਡੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੂੜੀ ਜਾਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਘਣਾ ਮਲਚ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੰਗਾ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਏਰੀਅਲ ਭਾਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਕਵਰੇਜ ਤੋਂ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੇ ਠੰਡੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਪਿਟਾਸਫੋਰੋ ਫੁੱਲਦਾਨ ਵਿੱਚ


ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ਤ ਲਈ, ਮੱਧਮ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਵਧ ਰਹੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਚੁਣੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਘੜੇ ਦਾ ਆਕਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ: ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਘੱਟ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋਏਗੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਮ ਜਾਣ.
irrigations
ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਘਟਾਓਣਾ ਵੀ ਲਗਭਗ 10 ਸੈਮੀ ਡੂੰਘਾਈ 'ਤੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਵਿਚ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ.
ਕੰਪੋਸਟਿੰਗ
ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦਾਣਨਸ਼ੀਲ ਹੌਲੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਖਾਦ ਵੰਡਣਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਖੁਰਾਕੀ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪੋਟਾਸ਼ੀਅਮ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ.
ਐਕਸਪੋਜਰ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਦਾ ਇਲਾਜ ਬਾਹਰੀ ਪੌਦੇ ਵਜੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 6 ਘੰਟੇ ਦੀ ਧੁੱਪ ਲਈ ਹਰ ਦਿਨ ਪਹੁੰਚੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਾਂਗੇ.
ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ
ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਰਤਨ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਘੱਟ ਤਾਪਮਾਨ ਹਵਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਗੰਭੀਰ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੇਕਰ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਮ ਜਾਂਦੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ (ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਥਰਮਾਮੀਟਰ 7 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ). ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਚੰਗੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤਾਜ ਨੂੰ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਪਲਾਸਟਿਕ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਫੈਬਰਿਕ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ coverੱਕੋਗੇ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਫੁੱਲਦਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਗਰੀ (ਚੱਟਾਨ ਉੱਨ, ਪੌਲੀਸਟਾਈਰੀਨ) ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸੜਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਿੰਜਾਈ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਛੰਗਾਈ



ਨਮੂਨੇ ਜੋ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਧਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਾਂਟਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੀਨੀਕਰਣ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ.
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਹੇਜਸ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੇ ਉਹ ਰਸਮੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਭਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਖਲ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ. ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਰੈਗ੍ਰੌਥ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਨਵੀਆਂ ਮੁੱਕੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਗਾ.
ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਿਟੋਸਫੋਰੀ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਨਹੀਂ.

ਪਿਟਸੋਪੋਰੋ - ਪਿਟਸੋਸਪੋਰਮ: ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਕਿਸਮ



ਟੋਬੀਰਾ, ਟੈਨਿifਫੋਲੀਅਮ ਅਤੇ ਹੇਟਰੋਫਿਲਸ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਬਾਜ਼ਾਰ 'ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹਨ.
ਇਹ ਪਿਟਸੋਫੋ ਟੋਬੀਰਾ ਇਸ ਦੀ ਇਕ ਚੰਗੀ ਗੋਲ ਗੋਲ ਆਦਤ ਹੈ, ਹੇਜਜ਼ ਲਈ .ੁਕਵੀਂ. ਇਹ 10 ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੱਟੜ ਹੈ (-10 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ ਤੱਕ). ਪੱਤੇ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲ ਮਿੱਠੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਇੱਥੇ ਬਾਂਧੀ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ (ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਕ ਮੀਟਰ ਉਚਾਈ), ਹੋਰ ਕਈ ਭਿੰਨ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ,
ਇਹ ਪਿਟਸੋਫੋਰੋ ਹੇਟਰੋਫਾਈਲਮ ਇਹ ਦਰਮਿਆਨੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ (3 ਮੀਟਰ ਉੱਚਾ ਹੈ). ਇਸ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਕੋਮਲ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲ ਹਨ. ਸਭ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੱਟੜ ਆਪਸ ਵਿੱਚ (ਭਾਲੂ ਵੀ - 12 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ). ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਛਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ suitableੁਕਵਾਂ.
ਇਹ ਪਿਟਸੋਫੋਰੋ ਟੈਨਿifਫੋਲੀਅਮ ਇਹ 5 ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਵੱਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਮਨੀ ਵਿੱਚ. ਮੱਧਮ ਕੱਟੜ (-10 ਡਿਗਰੀ ਸੈਂਟੀਗਰੇਡ ਤੱਕ) ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਲਚਸਪ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ: ਆਇਰਨ ਪੈਟਰਸਨ ”ਗੁਲਾਬੀ ਸ਼ੇਡ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰੀਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ; "ਟੌਮ ਥੰਬਬ", 1 ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੱਕ; "ਪੁਰਪੂਰਅਮ" 2 ਮੀਟਰ ਤੱਕ, ਤੀਬਰ ਜਾਮਨੀ ਪੱਤੇ; "ਸਿਲਵਰ ਮੈਜਿਕ" ਚਾਂਦੀ ਹਲਕੇ ਹਰੇ ਅਤੇ ਕਰੀਮ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੰਗਲੀ ਨਹੀਂ. 3 ਮੀਟਰ ਤੱਕ. "ਸਿਲਵਰ ਕਵੀਨ" 4 ਮੀਟਰ ਤੱਕ, ਕਰੀਮ ਦੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੇ ਪੱਤੇ.
  • ਪਿਟਸੋਫੋਰੋ ਹੇਜ



    ਪਿਟੋਸਫੋਰੋ ਪੌਦੇ ਦੀ ਇਕ ਜੀਵ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਤੱਕ; ਸਪੀਸੀਜ਼ ਭਿੰਨ ਹਨ

    ਫੇਜ਼: ਪਿਟਸੋਫੋਰੋ ਹੇਜ