ਚਰਬੀ ਪੌਦੇ

ਫਿਰੋਕਟੈਕਟਸ - ਫਿਰੋਕਟੈਕਟਸ ਹੈਰੀਰੇ


Generalitа


ਜੀਰੋਸ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਵਿਚ ਲਗਭਗ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਦਾਰ ਪੌਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਕੇਟੇਸੀਏ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਯੂਐਸਏ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਮਾਰੂਥਲ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਤੀਨੀ ਫਰੋਕਸ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਸਲਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਅਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੇ, ਤੇਜ਼ ਸਪਾਈਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੈਸਿਟੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ. The ferocactus ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਛੋਟੇ ਮਾਪ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਕਾਸ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਕਾਲਰ ਬਣਨ, ਜਾਂ ਆਮ ਬੈਰਲ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਸਟੈਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕਿ ਥੋੜਾ ਚੌੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ i ferocactus ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਧੇਰੇ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਨਮੂਨੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਡੰਡੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਪੱਸਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਅਯੋਲਾਓਸ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਦੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ: ਇਹ ਕੇਕਟੀ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੀਂਹ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਖਾਸ ਬਾਰਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਸ਼ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੌਦੇ ਆਪਣੀ ਘੱਟ ਜੜ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਮਲਬੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਕਲੋਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ, ਵੱਡੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ, ਗੁਲਾਬੀ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਬੀਜਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਕੈਪਸੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.


ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਲੈਟਿਸਪੀਨਸ




ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਸਾਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਇਕ ਗਲੋਬਲ ਸਟੈਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ 30-55 ਸੈਮੀ. ਰੰਗ ਮੱਧਮ ਹਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਸਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਪੱਸਲੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਥੱਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਅਯੋਲਾ ਦੇ ਕੁਝ ਪਤਲੇ ਕੰਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ 4-6 ਚਮਕਦਾਰ ਸਪਾਈਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਕਰਵਡ ਰੀੜ੍ਹ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲਾਲ ਜਾਂ ਭੂਰੇ. ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਲੈਟਿਸਪੀਨਸ ਦੇ ਸਪਾਈਨ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੇਸੀਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਛੋਟੇ ਨਮੂਨੇ ਵੀ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਸਹੀ inੰਗ ਨਾਲ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ. ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿਚ ਇਹ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ.

ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਗਲਾਸਸੇਨਸ




ਮੈਕਸੀਕਨ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਸਪੀਸੀਜ਼, ਇਹ ਨਾਮ ਸਟੈਮ ਦੇ ਖਾਸ ਰੰਗ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੀਲਾ-ਸਲੇਟੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਇਕ ਕਣਕ ਦੇ ਤਣ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਵੀ ਹਨ; ਇਹ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਗੋਲਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਵਿੱਚ 45-55 ਸੈ.ਮੀ. ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੈਟਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਲੋਨੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ. ਪੱਸਲੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਈਰੋਲਾਜ਼ ਕੁਝ ਲੰਬੇ, ਤਿੱਖੇ, ਫ਼ਿੱਕੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਪਾਈਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿੰਬੂ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਕਰੀਮ ਰੰਗ ਦੇ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਗਲਾਸਸੀਨਸ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੀ ਖਿੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੇ ਨਮੂਨਿਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਆਯਾਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.

ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਹੈਮਾਟੈਕਾਂਥਸ




ਮੈਕਸੀਕੋ ਅਤੇ ਟੈਕਸਾਸ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ਕੇਕਟਸੀਆ; ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਡੰਡੀ, ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਆਸ ਵਿੱਚ 35-45 ਸੈ.ਮੀ. ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੱਸਲੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਲੰਬੇ, ਹਲਕੇ, ਕਰੀਮ ਰੰਗ ਦੇ, ਲੰਬੇ ਕੰਡੇ ਹਨ; ਅਯੋਲਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ 3-4 ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਪਾਈਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਕੋ ਵੱਡਾ ਕੰਬਦਾ ਕੰਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਵਿਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ, ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਗੁਲਾਬੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਡੇ, ਰਸੀਲੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ. ਕੁਝ ਲੇਖਕ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਹੈਮਾਟੈਕਾਂਥਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਜੀਨਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੈਮਾਟੈਕਾਂਥਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਪਾਇਲੋਸਸ




ਇਸ ਨੂੰ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਸਟੇਨੇਸੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਇਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਇਕ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਡੰਡੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਕਸਰ ਕਾਲਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ "ਜਵਾਨ" ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੁੰਗੜਦਾ ਹੈ. ਆਇਓਲਾਸ ਪੱਸਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੰਮੇ ਸਪਾਈਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੇ ਲੰਬੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਲਈ ਘੱਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੱਸਲੀਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਕੰਡੇ ਸੰਘਣੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਲ ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਲਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲ ਸਿਰਫ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਕਸਰ ਆਮ ਯੂਰਪੀਅਨ ਕੁਲੈਕਟਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਰੋਬਸਟਸ




ਮੱਧ ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੀ ਜੱਦੀ ਫਿਰੋਕਟਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ; ਜੀਨਸ ਦੀਆਂ ਦੂਜੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਦੇ ਉਲਟ, ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਰੋਬਸਟਸ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਸਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨਮੂਨਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਇਕ ਪੌਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਮਾਪ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ 15 ਸੈ.ਮੀ. ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੂਲ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਰੋਬਸਟਸ ਦੀਆਂ ਬਸਤੀਆਂ ਵਿਆਸ ਵਿਚ 4-5 ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਪੱਸਲੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਈਰੋਲਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੰਬੇ, ਹਲਕੇ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸਪਾਈਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਵਧ ਰਹੇ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ




ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਇਹ ਕੈਟੀ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਬਾਰਸ਼ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਉਹ ਵਧਣਾ ਅਸਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਤੱਥ ਦਾ ਵੀ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈਂ ਸਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਰੈਡੀਕਲ ਉਪਕਰਣ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੰਟੇਨਰ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ. ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਕਾਫ਼ੀ ਛੋਟੇ ਭਾਂਡੇ, ਅਕਸਰ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੜੋਤ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਸਪਸ਼ਟ ਪਦਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੋਜ਼ੋਲਾਣਾ, ਬੱਜਰੀ, ਲੈਪੀਲਸ, ਪਿਮਿਸ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਪਥਰੀਲੀ ਧਰਤੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਮੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਝੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ. ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੇਗਾ, ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਮਈ ਤੱਕ, ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਰੁੱਖੀ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਹੈ ਕੇਵਲ ਉਦੋਂ ਹੀ ਜਦੋਂ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜੂਨ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਹਰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਰਹੇਗਾ, ਜਦੋਂਕਿ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਸ਼ ਸਾਡੇ ਦਖਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੋਕੇ ਦੇ ਖਾਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਿਵਾਏ, ਕਾਫ਼ੀ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇਗੀ. ਆਓ, ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਧੁੱਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 4-5 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇਵੇ. ਜਦੋਂ ਠੰ .ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲੇ. ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕੀ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਪੌਦੇ ਮਾਮੂਲੀ ਹਸਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਫਰੌਸਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਕਿ ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਠੰਡੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਨੂੰ ਬਾਰਸ਼ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ, ਅਤੇ ਠੰਡੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਡਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ; ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਪੂਰਬੀ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਠੰਡਾ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਕਲਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਬਨਸਪਤੀ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ, ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ 20 ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਰੁੱਖਦਾਰ ਪੌਦਿਆਂ ਲਈ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਲਈ ਖਾਸ ਖਾਦ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਹਰ 3-4 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕਰਨਾ ਯਾਦ ਰੱਖੀਏ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ ਕਿ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰੋ.

ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਰੋਗ




ਰੁੱਖੀ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਖਾਸ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਪੱਖ ਪੂਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕੋਚੀਨੀਅਲ: ਇਹ ਕੀੜੇ ਸੁੱਕੇ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਦੇ ਮਾਲਿਕਾਂ ਦਾ ਸਹੁੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ ਠੰਡੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੌਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਕੋਚੀਨੀਅਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਤਪਾਦ ਚਿੱਟੇ ਤੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰੋਕਥਾਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਸਲ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਗਰਮ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਿੱਟੇ ਤੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਕੀੜੇ-ਮੋਟੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹਟਾ ਕੇ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ. ਇਕ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆ ਜੋ ਫਰੌਕੈਕਟਸ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਸੜਨ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਖ਼ਾਸਕਰ ਜਦੋਂ ਘੜੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੜੋਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਸੜਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਤਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਘੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ. ਅਕਸਰ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬੇਸ ਨੂੰ ਲੀਨੀਫਾਈ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੂਮੀ ਜਾਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਵਿਚ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਫੰਜਾਈ ਅਤੇ ਬੈਕਟਰੀਆ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ksਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਉਦੋਂ ਹੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫੈਲਣਾ ਪੌਦੇ ਦੇ ਤਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰ .ੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਰਜੀਵੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਡੰਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੌਦੇ ਦੇ ਮਿੱਝ ਵਿਚ ਵੀ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਕ ਪੌਦਾ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਡੰਡੀ ਦੇ ਕੰ conspੇ ਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਬਲੀਚ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਪੈਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਕੈਕਟਸ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ, ਪਾ powderਡਰ ਦੇ ਉੱਲੀਮਾਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਪਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਸੁੱਕਣ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ੀ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ, ਇਸ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ.

ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰੋ




ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਬੇਸਲ ਸੂਕਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਫੈਲਾਉਣਾ ਬਿਜਾਈ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਰਜ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਸਿਰਫ ਉਦੋਂ ਖਿੜਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ, ਇਸ ਤੱਥ 'ਤੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਦੇ ਬੀਜ ਮਹਿੰਗੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਮੂਲ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿਚ ਹਨ. ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਫੇਰੋਕੈਕਟਸ ਕਾਫ਼ੀ ਨਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੀਜ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਰੰਗਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਮਾਰੂਥਲ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਬੀਜ ਉਗਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕ ਫਿਰਕੈਕਟਸ ਬੀਜਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਉਗਣ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦਾਗ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੁਆਰਾ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਟਲਿਕ ਨੂੰ ਪਤਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਟਰਪ੍ਰੂਫ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਘੁੰਮਣ ਦੁਆਰਾ ਸਕਾਰਫਿਕੇਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਫਰੋਕੈਕਟਸ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ; ਵਧੇਰੇ ਅਕਸਰ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਤਲੇ ਗੰਧਕ ਐਸਿਡ (ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ) ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ; ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕੁਰਲੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਫੰਜਾਈਡਾਈਸਡ ਨਾਲ ਧੂੜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਠੰ humੇ ਅਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ' ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ.
ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ